Na Paul Verhoeven, Rutger Hauer en Jan de Bont maakte ook de blonde actrice Renée Soutendijk in de herfst van haar bestaan de overstap naar de Grote Filmwereld. De Atlantic Crossing bracht haar onder meer de actiefilm Eve Of Destruction waarin we twee Soutendijks krijgen voor de prijs van één. Soutendijk is wetenschapper Eve Simmons én robot Eve III. Eve III is onderdeel van een geheim overheidsprogramma waarbij robotten worden vervaardigd om het land tegen vijandigheden te beschermen. Natuurlijk gaat er iets mis en Eve III is niet meer te stuiten. Veel is herkenbaar, maar het is te gemakkelijk om de film weg te zetten als de zoveelste Terminator-kloon. Als alleenstaande productie bezien vallen er toch wat dingen op. Zo knalt Soutendijk, die haar inspanningsverplichting nakomt, iedereen van het podium. De troepen waarmee de Nederlandse optrekt blijven achter en dat komt doordat Eve Of Destruction alle regio’s opwappert. Ander aspect is dat tegenspeler Gregory Hines ook niet het type acteur is voor aan actiefilm. Als kijker zit je te wachten op de scene waarin hij zijn tapschoenen uit de kast haalt. En van Soutendijk vraag je je af waarom iemand die in Nederland voor de karakterrollen ging in dezelfde val als die andere Nederlandse filmtypes is gevallen. De val van het platte, ondoordachte amusement dat dagelijks van een fabriekband in Los Angeles rolt. De Nederlandse actrice had dit door en keerde spoedig terug naar vaderlandse bodem.

Als je weet dat je op niet al te lange termijn het heden voor het eeuwige verruilt zijn er twee mogelijkheden. De eerste optie is dat lopende zaken zo goed mogelijk worden afgehandeld, de tijd die nog rest met naasten worden doorgebracht en je schikt in het naderende lot. De andere keuzemogelijkheid is dat die dingen doet die je altijd al had willen doen. Daarover gaat The Bucket List. Twee heren op leeftijd. Morgan Freeman en Jack Nicholson, ontmoeten elkaar in een ziekenhuiskamer. Beiden zijn terminaal. Nicholson heeft het geld en de ambitie om nog eenmalig alles uit de kan te halen, Freeman twijfelt. Samen maken ze een lijstje (Bucket List) met activiteiten die de moeite waard zijn. En daar heeft regisseur een haarfijne snaar te pakken. Want moet een terminaal zieke patiënt ook in zijn nadagen rekening houden met wensen van zijn gezin of heeft hij het recht om de beest uit te hangen? Reiner ontleedt dat vraagstuk zonder sentimenten en andere poespas. Jammer is wel dat de tournee van de heren met lelijke effecten gedrapeerd wordt. The Bucket List is een hartverwarmende film die je aan het denken zet, of je binnenkort doodgaat of niet.

Er is een schietpartij. Charlie Sheen vraagt aan Nastassja Kinski met wie ze van doen hebben. Kinski antwoordt dat de schutters moordenaars zijn. Zomaar een gesprekje tussen de hoofdrolspelers, en niet eens grappig bedoeld. En daarmee vraagt Sheen toch echt het onmogelijke van de kijker. Eerst doet hij leuk in twee Hot Shots!-films (1991) en (1993) en daarna is de actieheld in volle ernst terug in deze stripachtige film over de Russische maffia. Jammer maar helaas, regisseur Deran Sarafian had de praatjesmaker beter kunnen terugsturen naar David Zucker. De eerste keus voor voor de rol van parachutist Richard "Ditch" Brodie was Tom Cruise, maar daarmee kwam geen overeenstemming. Cruise had deze film voor minimaal 50 procent verbeterd. De scenes met redelijke Kinski en Sheen zijn lachwekkend, op de eindscene (die er mag zijn) na.

Kathleen Turner was één van de prinsessen van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Haar jeugdige speelsheid, die tijdgenoot Sigourney Weaver ook had, viel ook bij ouderen in de smaak. Body Heat, Prizi’s Honor, Peggy Sue Got Married, Who Framed Roger Rabbit, en het tweeluik: Romancing The Stone-The Jewel Of The Nile zorgden voor een stevige fanbasis van de olijke femme fatale. Turner kwam het beste uit de verf met een gespierde tegenspeler naast haar want solo op het podium ging het moeizamer. Nooit viel Turner zo hard als bij V.I. Warschawski. Gestoeld op een boekenreeks betekende deze sof het einde van het vertrouwen dat de industrie in de blonde actrice had. Achteraf nog steeds een volkomen terechte gang van zaken. De actiekomedie V.I. Warschawski is dodend voor de geest door een script vol praatgrage personages die elkaar in toerbeurten bezighouden. De eerste achtervolgingsscene komt na een uurtje, de grapppen zijn op één hand te tellen en Turner is òf verkouden òf beschonken. Of een samenstelling daarvan. Voor de nuchtere kijker is deze vergane glorie een zware opgave. Turner-fans kunnen beter terugvallen op haar oude werk.

All The Boys Love Mandy Lane heeft een originele titel. Een titel waarbij je je van alles kunt bedenken. Sex en horror, het blijft een gekke combinatie die zelden voor opschudding zorgt. Was nu de film over Mandy Lane ook zelf maar fantasierijk. Een groepje jongeren vertrekt naar een afgelegen landhuis om daar te feesten. Onder hen Mandy Lane, een gewild high-school-meisje. Lane is introvert en laat zich niet gekmaken door de hitsige jongemannen die haar lijf willen betasten. Ook als er een onbekende moordenaar opduikt is Lane de rust zelve. Het zal wel iets met de koerswijziging aan het slot te maken hebben, maar het maakt de slasher ook minder groezelig. En wanneer de killer zich al zeer snel bekendmaakt is de lol er helemaal vanaf.

Sex, plezier en geweld. Tim Robbins, die een introverte onderkoning van een filmstudio speelt, somt de belangrijkste bestanddelen van een film op. Het is zomaar een dialoog die een verwijzing vormt naar de filmwereld. En dit beeld keert vaker terug. The Player is feitelijk een hoorcollege waarin het goede en mooie van cinema wordt behandeld. Om de lesstof beeldend te maken zijn er scenes, en soms hebben die iets van een verhaal. De film pakt uit met wereldberoemde namen die afzonderlijke doelgroepen moeten bedienen. Maar alles wat The Player onder de loep neemt, heeft de film dus zelf niet. Een film die in euforie verwijst naar filmische hoogstandjes lijdt gezichtverlies als daar na twee uur kijken niets van terug te vinden is. De lange openingsscene (met een paar knullige overgangen) is best aardig uitgevoerd door regisseur Robert Altman, maar Orson Welles deed dat echt stukken beter in het aangehaalde Touch Of Evil.

Een man alleen in het hart van New York City. Tussen de straten groeit onkruid, auto’s zijn dubbel en dwars geparkeerd, ramen en deuren zijn ingetrapt en de enige beweging komt van een briesje en wat vlinders. Manhatthan is een spookstad, een plek waar je liever niet komt. Want ‘s nachts kruipen hondsdolle mensachtige wezens uit hun holen. De enige overlevende is Kolonel Robert Neville, gespeeld door Will Smith die imuun is voor een virus dat bij een uitbraak de mensheid deels heeft vernietigd en deels heeft veranderd in happende schepsels. Wat en hoe dit is gebeurt wordt subtiel uitgelegd. I Am Legend lijkt na 20 minuten een saai stramien te volgen, maar dat is nu juist de truc. De film geeft telkens wat stukjes weg en in de literatuur noemen we dat een pageturner. Juist die wanhopige toestand van de hoofdpersoon (die bevriend is met etalagepoppen en een hond), die ook nogeens geplaagd wordt door de dreiging van buitenaf, maakt het verhaal duisterder dan het al is. Smith neemt revanche voor het mindere I, Robot en acteert fenomenaal in deze remake van The Omega Man uit 1971. Actie en drama, in I Am Legend zijn het een broer en zus in een haat-liefde verhouding.

Vier heren van stand zien het leven niet meer zitten en kiezen daarom voor opsluiting in een landhuis om zich dood te eten. Deze zelfmoordmethode vergt wilskracht en is vergezocht, maar het blijkt een goed idee voor een langzame dood. Controversieel, bedenkelijk en vulgair als La Grande Bouffe is, is het ook een bijtende (jaja..) aanklacht tegen de consumptiemaatschapppij. In arme landen sterven mensen van de honger, in het Westen is het mogelijk om er een einde te maken door een overdaad aan culinaire maaltijden. Het eetlust opwekkende onderwerp is uniek, alsmede de kernfysisische Frans-Italiaanse temperamenten van de heren Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Philippe Noiret en Ugo Tognazzi. En het levert de allermooiste sterfscene aller tijden op waarin Piccoli overlijdt gedurende een scheet -en poepaanval. Ook de bijdrage van Andréa Ferréol als Rubens-onderwijzeres is onmisbaar. Dat laat onverlet dat het vreetfestijn tegen het einde door regisseur Marco Ferreri uitgesponnen wordt en hierdoor voorspelbaarheid de overhand neemt. En wie doet eigenlijk de afwas?

Martial arts-chroniqueur Steven Seagal schreef het verhaal voor het afzetgebied van DVD’s en een obscure "mink" nam plaats in de regiestoel. Into The Sun is geen uitschieter, maar ook geen mindere Seagal-beleving omdat de film nogal wat concurrentie in de lagere regionen van Seagal heeft. Met talrijke losse flodders die alle kanten opwapperen is er nergens een hoofddoel te ontdekken, maar dat zal geen actiekijker doen verstommen. Aan het slot worden die stukjes nergens verzameld en dat maakt het opnieuw een collectie van herwonnen stukgoed uit de inspiratiebron waar Seagal al zolang uit put. Gaandeweg hoop je toch weer op een succesje, een ongelukje of iets anders. Into The Sun, over een CIA-agent die de daders van een aanslag op een gouverneur van Tokyo probeert te ontraadselen, is zoute kost. Ook voor de aanbidders van de vechtacteur annex zanger die de investering van 35 miljoen dollar met een vergrootglas moeten zoeken.

Paskwillige verfilming van de versie uit 1972. Sleuth (vertaald: bloedhond, detective, speurder) gaat over twee mannen die kat-en-muis spelen en daarbij tot het gaatje gaan. In 1972 stonden Laurence Oliver en Michael Caine tegenover elkander. Dat leverde een fenomenale film op die helaas te weinig erkenning krijgt. Kenneth Branagh’s remake schiet de andere kant op. Michael Caine heeft nu de rol van Oliver indertijd (een knipoog naar het verleden) en Jude Law is de jonge hond die de ouwe kerel een lesje wil leren. Het conflict draait om een vrouw. Law wil een toekomst opbouwen met zijn scharrel, maar die dame moet eerst van haar man (Caine) scheiden. De film speelt zich volledig af in het decadente huis van Caine, waar het duel wordt beslecht. De heren lichten elkaars pootje, maar dat is eigenlijk beperkt amusant. Branagh boort, als het verhaal op een dood spoor zit, de diepere sporen van de personages aan met een onaannemelijke homo-erotische ondertoon. De film stagneert en alles wat er in Sleuth is opgebouwd wordt afgebroken. We zien een echec voor Caine en een bevestiging van het middelmatige niveau van acteur Law. Stick with the original.